Iwona Rutkowska

ZMIANY NA BLOGU - ZMIANA ADRESU

2009-07-01T22:06:00.006+02:00

WAŻNA INFORMACJA : BLOG ZMIENIA ADRES JEST TERAZ TU http://iwonarutkowska.blogspot.com ZAPRASZAM WSZYSTKICH SERDECZNIE POD NOWY ADRES BLOGU, BĘDZIE MU ZNACZNIE LEPIEJ I WYGODNIEJ W OBSLUDZE. POZDRAWIAM IWONA

Secesja na ścianie

2009-06-29T20:39:00.008+02:00

Moja ulubiona dziedzina dekoratorska, plakat oprawiony w rustykalne ramy . Dekoracja do każdego wnętrza, doda klimatu i ozdobi niewątpliwie. Ramy są wloskie , bardzo oryginalne , postarzone. Plakat dobralam kolorystycznie do ram, tak bardzo mi się spodobaly. Pudelko dla kolekcjonera , być może skloni do zbierania i porządkowania różnych różnosci...

Biżuteria scrap

2009-06-25T22:15:00.004+02:00

Biżuteria powstala z gotowych elementów do scrapu, dekoracje zabezpieczone szkliwem akrylowym. Pomysl zaczerpnięty z katalogu Stamperii.

Mała Ola

2009-06-24T21:41:00.017+02:00

Zdjęcie z dzieciństwa , zdjęcie obecnie... kiedy minęlo tyle czasu .... tyle doswiadczeń i trosk o nią, żeby byla zdrowa, bezpieczna. Bliźniak humorzasty :) z uroczym usmiechem i niebem w oczach. Od czerwca 19 -stka...

Muzyczne impresje

2009-06-23T08:07:00.006+02:00

Ozdobne bransoletki z drewna, dekorowane w technice decoupage.

Rustykalnie

2009-06-22T14:52:00.004+02:00

Taca z drewna , dekorowana w technice decoupage i ozdobna deseczka do dekoracji kuchni.

Złota Róża

2009-06-18T13:38:00.006+02:00

Ozdobny przybornik na dlugopisy z różą. Dekoracja z czterech stron, woskowany, patynowany .

Znowu Gustav Klimt

2009-06-16T12:27:00.009+02:00

Nowe prace z dekoracjami Gustava Klimta:) To juz uzależnienie jak widać na zamieszczonych obrazkach :) reprodukcja jego obrazu jako dodatek , piękna. Klimcie , już się od Ciebie nie uwolnię chyba .....

Miłość

2009-06-16T08:34:00.007+02:00

Miłość od pierwszego wejrzenia
Oboje są przekonani,
że połączyło ich uczucie nagłe.
Piękna jest taka pewność,
ale niepewność piękniejsza.

Sądzą, że skoro nie znali się wcześniej,
nic między nimi nigdy się nie działo.
A co na to ulice, schody, korytarze,
na których mogli sie od dawna mijać?

Chciałabym ich zapytać,
czy nie pamiętają-
może w dzwiach obrotowych
kiedyś twarzą w twarz?
jakieś "przepraszam" w ścisku?
głos "pomyłka" w słuchawce?
- ale znam ich odpowiedź.
Nie, nie pamiętają.

Bardzo by ich zdziwiło,
że od dłuższego już czasu
bawił sie nimi przypadek.

Jeszcze nie całkiem gotów
zamienić się dla nich w los,
zbliżał ich i oddalał,
zabiegał im drogę
i tłumiąc chichot
odskakiwał w bok.

Były znaki, sygnały,
cóż z tego, że nieczytelne.
Może trzy lata temu
albo w zeszły wtorek
pewien listek przefrunął
z ramienia na ramię?
Było coś zgubionego i podniesionego.
Kto wie, czy już nie piłka
w zaroślach dzieciństwa?

Były klamki i dzwonki,
na których zawczasu
dotyk kładł się na dotyk.
Walizki obok siebie w przechowalni.
Był może pewnej nocy jednakowy sen,
natychmiast po zbudzeniu zamazany.

Każdy przecież początek
to tylko ciąg dalszy,
a księga zdarzeń
zawsze otwarta w połowie.
.Wisława Szymborska

.
M

Pamiętajcie o ogrodach

2009-06-15T17:28:00.001+02:00

Zakwitły w ogrodzie

2009-06-15T08:33:00.009+02:00

Kompozycja kwiatow begonia i lobelia , zakwitla lilia, ma 7 pąków, duży krzew róż rabatowych w kolorze różowym, rosna w krzaku lawendy. Jest pieknie :) , kwiatowo i bardzo kolorowo.

Jedyny taki dzień w życiu

2009-06-09T19:11:00.009+02:00

Pierwsza Komunia Dominika, Kosciól Najswiętszego Serca Jezusowego w Olsztynie, 07.06.2009 Kartka okolicznosciowa autorstwa Karoli Witczak.

Zakwitły kwiaty w błękicie

2009-06-09T10:49:00.014+02:00

Pod Olsztynem jest takie ,,moje" miejsce gdzie o swicie budzą się ptaki w lesie i kwitną kwiaty przez cale wakacje w kolorach tęczy. Widzialam jadąc tam, podwójną tęczę, jedną pod drugą, piękny widok. Niestety zdjęcia nie mam , tylko wspomnienie.

Mały Książę i Róża

2009-06-03T20:18:00.003+02:00

MAŁY KSIĄŻĘ I RÓŻA

Kiedy Mały Książę znowu pojawił się na swojej planecie, Róża była tym mile zaskoczona, ale starała się tego nie okazywać.
Choć żadne nie powiedziało tego głośno, oboje ucieszyli się na swój widok.
Róża milczała, zaś Mały Książę rozglądał się po planecie, wypatrując niepożądanych ziaren baobabu.
- Co to znaczy śmierć? - zapytała Róża.
Mały Książę spojrzał na nią zaskoczony i przez chwilę zastanawiał się nad odpowiedzią. Po pewnym czasie powiedział:
- Według mnie to tak, że jakbyś umarła, to byłabyś obecna przy mnie tylko duchem a nie ciałem. I choć nie mówiłabyś do mnie, ja jednak bym cię słyszał. Na Ziemi sądzą, że gdy umrzesz, to cię w ogóle nie ma, ale tak nie jest.
- Rozumiem - powiedziała Róża.
Bo naprawdę go rozumiała. Już nie myślała o sobie, lecz o nim. I nie chciała, żeby o tym wiedział. Powiedziała więc znowu:
- Tęskniłam za tobą. Bardzo... Nigdy nie przypuszczałam, że może być tak smutno, kiedy nie ma w pobliżu kogoś, za kim się tęskni...
- Brakowało ci czegoś? Było ci w nocy zimno? A może baobab coś ci zrobił? - dopytywał się zatroskany Mały Książę.
Nagle bowiem zawstydził się, iż zostawił Różę bez opieki i sprawił jej przykrość swoją nieobecnością. Ale Róża co innego miała na myśli:
- Nie, niczego mi nie brakowało. Nie marzłam w nocy i żaden baobab mi nie dokuczał. Ja... Brakowało mi ciebie...
Mały Książę był zaskoczony. Nie spodziewał się, że Róża tak bardzo była do niego przywiązana. Nie wiedział, co ma odpowiedzieć.
- Ale ja, gdy byłem za Ziemi, nie przestałem myśleć o tobie... A kiedy zobaczyłem ogród z mnóstwem róż, tak naprawdę wcale się nie ucieszyłem. Właściwie to wtedy było mi bardzo smutno i tęskno...
- Dlaczego? - spytała Róża. choć domyślała się jaka będzie odpowiedź.
- Bo wśród tych róż nie było ciebie. Ty jesteś...
- Jaka? - dopytywała się Róża.
- Ty jesteś taka... jedyna. Taka... moja...
- Więc aż musieliśmy się rozstać na jakiś czas, żeby to zrozumieć? -zapytała ciepło Róża.
- Nie musieliśmy. Ale czasem tak bywa...
Mały Książę opowiedział Róży o swoim spotkaniu z Lisem, który uczył go, jak być przyjacielem. Kiedy skończył, Róża długo milczała. Mały Książę też milczał i lekko gładził płatki Róży.
- Ty zawsze byłeś moim przyjacielem... - cicho powiedziała Róża.
Mały Książę pogłaskał ją jeszcze czulej. Zrozumiał, dlaczego Róża mu to powiedziała i dlaczego odczuwała zawstydzenie. Nie chciał jednak, by nadal było jej przykro.
- Od dziś możemy tęsknić za sobą nie rozstając się - powiedział Mały Książę i z przekorną czułością drażnił kolec Róży. Nie wiedząc nawet kiedy, dotknął ustami kwiatu...
- To było... - czuł się zakłopotany i sytuacją, i tym, że nie umie znaleźć słów, by nazwać nowe odczucia i doznania. - To było cudowne...
Róża uśmiechnęła się ciepło do Małego Księcia:
- Ta cudowna rzecz nazywa się pocałunkiem... I można ją robić zawsze, jeśli chce się komuś okazać, jak bardzo ten ktoś jest nam bliski. Bo to najpiękniejszy sposób sprawienia komuś przyjemności.
- Więc będę mógł cię tak codziennie rano witać a wieczorem żegnać przed zaśnięciem?
- A nie będziesz miał ochoty na tę przyjemność także między powitaniem a pożegnaniem? - ciepło odpowiedziała przekornym pytaniem.
Mały Książę zamyślił się. Róża miała rację. Jeśli chce się komuś okazać, że jest nam bliski, to okazuje mu się to jak najczęściej. Tak, jak dobrze widzi się tylko sercem, tak czasem więcej można powiedzieć pocałunkiem niż słowami...
Któregoś dnia Mały Książę spytał Różę:
- Skąd tak naprawdę wzięłaś się na mojej planecie? Dotychczas nigdy nie było tutaj róż. Początkowo sądziłem, że jesteś nową odmianą baobabu.
Zjawiłaś się tak tajemniczo...

- Skąd się wzięłam? - odparła Róża powoli, jakby z wahaniem. - To trudne pytanie. Nie mogę odpowiedzieć, że wiem skąd się wzięłam, ale mogę ci powiedzieć, jak czuję. Bo czuję, że wzięłam się z twojej tęsknoty za mną. To ty mnie stworzyłeś, choć zapewne świadomie wcale tak o mnie nie myślałeś. Zresztą, ze mną było podobnie, bo ja też tęskniłam za kimś takim jak ty. Za tobą...
- Nie rozumiem - odparł Mały Książę. On naprawdę nie był pewien, czy rozumie Różę. Przeczuwał jednak, że Róża chce mu przekazać coś wyjątkowo ważnego.
- Nie zauważyłeś, że im dłużej jesteśmy razem, to nie tylko jesteśmy sobie bliżsi, ale też każde z nas, dzięki drugiemu, lepiej rozumie samego siebie?
Mały Książę milczał przez chwilę i rozmyślał.
- Masz rację - zgodził się po zastanowieniu. - Dzięki tobie rzeczywiście wiem więcej o sobie samym. I tym bardziej siebie lubię...
- Ze mną jest podobnie - Róża weszła mu w słowo. - I dlatego im dłużej jesteśmy ze sobą, tym łatwiej mogę wędrować w głąb siebie...
- W głąb siebie? - spytał Mały Książę.
- Ty możesz wędrować z planety na planetę, ja zaś umiem wędrować inaczej. Widziałeś kiedyś opadającą świtem mgłę i wschodzące słońce, które rozświetla i stopniowo odsłania krajobraz?...
- Teraz już rozumiem. To, że się przebywa w jednym miejscu, nie oznacza wcale, że nie można się przemieszczać inaczej. Stanie w miejscu nie musi oznaczać, że się jest czymkolwiek ograniczonym...
Nawiązując do obrazu poranka, o którym mówiła przed chwilą Róża, Mały Książę spytał:
- Czy ta mgła już całkiem opadła, a słońce wzeszło dostatecznie wysoko?
Róża odrzekła z ciepłym uśmiechem:
- Chyba jeszcze nie, bo wciąż odkrywam coś nowego...
- Ale już wiesz, jak to się stało, że zjawiłaś się na mojej planecie -Mały Książę bardziej stwierdził niż zapytał. -
Tak, teraz już chyba wiem...
- Teraz? - nie zrozumiał znowu Mały Książę.
- Teraz, to znaczy po tym jak zadałeś mi swoje pytanie. Gdybyś go nie zadał, nie wędrowałabym w głąb siebie, aby się tego dowiedzieć.
Róża na chwilę zamilkła i rozmyślała. Mały Książę pojął, że to, co Róża opowie, będzie czymś nowym i niezwykłym również dla niej. Po raz pierwszy bowiem opowie to także sobie samej. W myślach przeprosił Różę za to, co kiedyś o niej sądził, gdy zastanawiał się nad jej istnieniem na swojej planecie. Wymagała uwagi i pracy, sama zaś... Zrozumiał, że prawda jest inna. Czymś szczególnym w Róży jest to, że jest taka, jaka jest, że wymaga pracy oraz uwagi i wynagradza to swoim niezwykłym pięknem. Nie mógł się doczekać poznania tajemnicy jej zjawienia się na swojej planecie. Ich wspólnej tajemnicy, którą razem będą odkrywać.
- Jestem kwiatem - zaczęła swoją opowieść Róża. - Ale jestem nie tylko kwiatem. Chodzi o to, że mogę być nie tylko kwiatem...
Mały Książę znowu był zdumiony.
- Bycie kwiatem jest dla mnie czymś, czym muszę być, ale mogę być czymś więcej. Mogę być wszystkim, nie przestając być dla ciebie kwiatem...
- Moim najpiękniejszym kwiatem - usłyszała słowa Małego Księcia.
- Ty dla mnie tez...
Mały Książę oczekiwał na dalszy ciąg opowieści. Nie ponaglał jednak Róży. Uznał, że będzie lepiej, gdy Róża sama podejmie przerwany wątek. Zastanawiał się, co mogą oznaczać słowa, że Róża jest nie tylko kwiatem i że może być wszystkim. Czyżby to oznaczało, że Róża może być też wulkanem? Albo baobabem?...
- O czym myślisz? - spytała Róża widząc ogromne skupienie na twarzy Małego Księcia.
- O tobie i o tym, co powiedziałaś - odrzekł zgodnie z prawdą i opowiedział jej o swoich obawach.
Reakcja Róży zadziwiła go. Roześmiała się bowiem tak, jak tylko róże potrafią się śmiać, kiedy są czymś niezwykle rozbawione:
- Mój drogi, to nie tak. Nie bój się nie jestem i nie będę baobabem czy wulkanem. Chyba, że zechcesz, bo ja mogę być tylko tym, czym ty zechcesz. Sama jeszcze nie wiem, co to znaczy. Obecnie jestem kwiatem i lubię być twoim kwiatem...
- A chciałabyś czuć się czymś innym?
- Nie wiem, przecież dopiero przed chwilą dowiedziałam się, iż mogę być nie tylko kwiatem. Wiem jednak, że lubię czuć się taką, jaką mnie widzisz czy chciałbyś widzieć. To właśnie jest dla mnie ważne.
Ponieważ zbliżał się wieczór i robiło się chłodniej, Mały Książę, pocałowawszy Różę na dobranoc, starannie przykrył ją kloszem. Usłyszał jeszcze jej ostatnie tego dnia słowa:
- Bardzo lubię, gdy mnie przykrywasz kloszem. Nikt nie umie tego robić tak, jak ty...
Mały Książę chciał coś odpowiedzieć, lecz widząc, że Róża już całkiem utuliła się do snu, jedynie ciepło uśmiechnął się do niej.

Kiedy rano Mały Książę kończył czyszczenie ostatniego wulkanu, do którego uprzednio wrzucił wykarczowane pędy młodych baobabów, usłyszał westchnienie Róży:
- Witaj!... Mam dla ciebie niespodziankę... Pozwól jednak, że najpierw przez chwilę zajmę się sobą...
Mały Książę znał już zwyczaje Róży. Uśmiechnął się do niej w odpowiedzi na powitanie, po czym taktownie się odwrócił. Skupił swoją uwagę na czyszczeniu. Od czasu do czasu zerkał jednak ukradkiem na Różę, gdyż bardzo lubił patrzeć, jak codziennie dobiera barwy swoich płatków, jak je powoli do siebie dopasowuje, by w pełni rozkwitnąć równocześnie ze wschodzącym słońcem. Nie mógł wyjść z podziwu, że choć wciąż jest taka sama, to codziennie jest inna, niepowtarzalna w swoim pięknie. To dlatego polubił wschody słońca równie mocno jak zachody.
Nie znał jednak maleńkiego sekretu Róży - jej poranne zabiegi wokół siebie były tym, co lis pewnie nazwałby obrządkiem, lecz tak naprawdę były one jej miłym oczekiwaniem na poranny pocałunek, którego potrzebowała równie mocno, jak promieni wschodzącego słońca.
Kiedyś było jej z tego powodu nawet bardzo smutno, gdyż któregoś dnia Mały Książę nie pocałował jej rano, a jedynie pogłaskał dłonią. Przez cały dzień była wtedy smutna i nachmurzona. Mały Książę dostrzegł zmianę w jej zachowaniu, lecz nie umiał zgadnąć, co jest tego przyczyną. Martwił się i sądził, że może się przeziębiła. Otulił ją wówczas swoim szalem i delikatnie pocałował. Róży od razu poprawiło to nastrój, ale przekornie postanowiła tego nie okazywać. Bardzo chciała, żeby przez resztę dnia Mały Książę był równie czuły i troskliwy. Następnego ranka, powitana oczekiwanym pocałunkiem, uspokoiła Małego Księcia, że "lekkie przeziębienie" już jej minęło. Było jej też bardzo miło, że Mały Książę nie przestał być tak czuły i troskliwy jak poprzedniego dnia.

Skończywszy sprzątanie planety i widząc, że Róża również zakończyła swą poranną toaletę, Mały Książę położył się na brzuchu i, podparłszy dłońmi brodę, wpatrywał się w Różę.
- Jesteś naprawdę niezwykle piękna - wyraził zachwyt, jaki wciąż w nim wzbudzała, i delikatnie ją pocałował.
- Dziękuję - Róża z niedostrzegalną kokieterią zafalowała swoimi płatkami.
Była we wspaniałym nastroju. Spytała tajemniczo:
- Nie miałbyś ochoty wyruszyć w podróż?
- W podróż! Dokąd? - Mały Książę był zaintrygowany,. ale i lekko zakłopotany. - Na długo? Bo wulkany i baobaby...
- Nie martw się. Wrócimy przed zachodem słońca.
- Jeśli tak, to jestem gotów - Mały Książę odprężył się.
- Więc zamknij oczy i pochył się...
Mały Książę posłuchał Róży. Pochylił się i poczuł nieznany dotąd, intensywny zapach... Kiedy otworzył oczy, znajdował się wraz z Różą na planecie Szczęśliwego Imienia. Spotkali tam Smutną Dziewczynę.

- Dlaczego jesteś smutna? - spytał Mały Książę.
Nie odpowiedziała od razu, lecz wpatrywała się w Różę, którą Mały Książę ostrożnie trzymał w dłoniach. Dopiero po chwili Smutna dziewczyna przeniosła wzrok z Róży na Małego Księcia.
- Czy ona ma już twoje imię? - Smutna Dziewczyna wskazała ręką na Różę.
- Moje imię? - nie zrozumiał Mały Książę.
- Tak, pytam czy nadałeś już jej jakieś imię, które specjalnie dla niej wymyśliłeś. Takie imię, które jest tylko wasze i które was ze sobą szczególnie łączy. Może mówisz czasem do niej na przykład "kwiatuszku"?...
- Nie, nigdy tak jej nie nazywałem... - Mały Książę czuł się zakłopotany.
- Najczęściej mówi do mnie "moja piękna" - ciepło odpowiedziała Róża za Małego Księcia. - A ja tak właśnie się czuję i bardzo lubię, kiedy tak do mnie mówi.
- A więc jesteś szczęśliwa... - westchnęła Smutna Dziewczyna. - Masz już swoje imię i nie jesteś tylko zwykłą, jedną z wielu róż. Ja zaś ciągle jestem zwykłą smutną dziewczyną bez imienia. Niczyją...
- Czy moglibyśmy ci jakoś pomóc? - zapytał Mały Książę także w imieniu Róży.
- Raczej nie. Moglibyście jednak wysłuchać moich marzeń, o których dotąd nie miałam komu powiedzieć. Przez tę chwilę, gdy będę mówić, nie będę się czuła niczyją Smutną Dziewczyną...
- Chętnie cię posłuchamy - tym razem Róża odpowiedziała w imieniu swoim i Małego Księcia.
- To chodźmy najpierw nad brzeg morza. Jest tam duży kamień, na którym lubię siadać i marzyć, obserwując zachód słońca.

Gdy dotarli na miejsce, Smutna Dziewczyna usiadła na kamieniu, zaś Mały Książę usiadł na piasku naprzeciw niej, cały czas troskliwie trzymając w dłoniach Różę.
- Bardzo pragnę być czyjąś "moją piękną" - powiedziała Smutna Dziewczyna patrząc w morze.
Długo siedzieli w milczeniu. Później Mały Książę wstał, powoli podszedł do Smutnej Dziewczyny i położył rękę na jej ramieniu, po czym otarł Różą jej policzek i cicho odszedł. Wydawała mu się, że Smutna Dziewczyna stała się jakby mniej smutna.
- Dlaczego ta planeta nosi nazwę Szczęśliwego Imienia? - spytał Mały Książę, kiedy odeszli już bardzo daleko od Smutnej Dziewczyny.
Róża zamyśliła się.
- Dokładnie nie wiem, ale odnalazłam w sobie pewną opowieść -odpowiedziała po chwili.
- Czy chcesz powiedzieć, że znowu swoim pytaniem sprawiłem, że opadająca mgła odsłoniła w tobie coś nieznanego?
- Tak, właśnie tak. Dlatego również i z tego powodu czuję się czymś więcej niż tylko zwykłą różą...
- Moja piękna... - mały Książę przystanął i czule pogładził płatki Róży.
Ona, po chwili milczenia, zaczęła opowiadać:
- Kiedyś jakiś podróżnik zjawił się na planecie, która wówczas nie była znana i nie miała swego miejsca ani nazwy na żadnych mapach. Pierwszą osobą, którą ów podróżnik spotkał, była młoda dziewczyna. Ponieważ znał wiele języków, jakoś udało mu się porozumieć z mieszkanką nieznanej planety. To, czego się od niej dowiedział, zdumiało go. Okazało się, że kiedyś przepowiedziano jej, iż spotka kogoś spoza planety i ten ktoś odegra ważną rolę w jej Przeistoczeniu. A ich spotkanie nastąpiło właśnie w okresie jej Przeistoczenia...
- Na czym polega to przeistoczenie? - zapytał Mały Książę.
Róża znowu na chwilę popadła w zadumę. -
Przeistoczenie to pewien szczególny okres w życiu każdej dziewczyny na tej planecie. To oczekiwanie, że jakiś książę odkryje ją dla siebie i nada jej swoje imię, które dodane do imienia, jakie ona już posiada, tworzy ją na nowo... Nikt nie wie, jak długo może trwać Przeistoczenie, więc czasem niektóre dziewczęta...- Stają się Smutną Dziewczyną? - domyślił się Mały Książę.
- Ale większość z nich żyje w miłym napięciu oczekiwania, by ktoś zwrócił uwagę nie tylko na ich piękno, lecz odkrył je prawdziwe. A kiedy uwierzą w imię, jakie ktoś im nada - Rozkwitają...
- I z pąka stają się kwiatami - dokończył Mały Książę.
- Raczej z pączka stają się pełnym pąkiem. Ale to nie wszystko.

Gdy dziewczyna już Rozkwitnie, rozpoczyna się najdłuższa, najpiękniejsza i chyba najtrudniejsza przygoda w jej życiu...
- Mały Książę popatrzył zdumiony na Różę. Ona jednak w tej chwili udawała, że jest bardzo zajęta starannym poprawianiem ułożenia płatków.
- Wracajmy już na naszą planetę - zaproponowała po chwili, nie przestając poprawiać płatków.
-Tak - Mały Książe skinął głową. Pochylił się ku Róży i zamknął oczy.
Ogarnął go znowu intensywny, lecz już znany zapach. Kiedy otworzył oczy, byli już u siebie. Żadne nie podejmowało rozmowy, lecz nie czuli się przez to oddaleni od siebie. Przeciwnie.
Tego wieczoru Mały Książę długo wpatrywał się w śpiącą Różę, zanim sam zasnął.
Nie wiadomo skąd któregoś popołudnia pojawił się Motyl. Mógł przybyć zarówno z innej planety, jak też wyłonić się z jakiejś gąsienicy, której Mały Książę nie dostrzegł podczas sprzątania swojej planety.
Motyl był duży i bardzo piękny. Wielokolorowe skrzydła, którymi szarmancko poruszał, miały w sobie wiele uroku i skupiały na sobie uwagę. Mimo podziwu dla jego piękna, Mały Książę nie czuł do niego sympatii. Sprawiło to chyba ukłucie zazdrości, jakie poczuł w swoim sercu, kiedy zobaczył, jak Motyl usiadł na płatkach Róży, a ona zaczęła się do niego wdzięczyć. Wszak była wielką zalotnicą.
- Jesteś bardzo pięknym kwiatem - mówił Motyl uwodzicielskim głosem.
- Nie spotkałem dotąd kwiatu tak pięknego, jak ty, o tak cudownych płatkach, o tak niezwykłym zapachu i tak wspaniałym nektarze...

Róża pod wpływem tych słów wdzięczyła się jeszcze bardziej. Małemu Księciu było smutno. Przyglądał się z boku i rozmyślał, czy Róża już o nim zapomniała, czy już nie czuje się jego różą... Był zdumiony jej płochością i zasmucony tym, że od pojawienia się Motyla nie powiedziała do niego ani słowa. Zdjął z szyi swój długi, żółty szal i położył obok siebie.

Nieoczekiwanie Motyl sfrunął z Róży. Usiadł na szalu Małego Księcia i mówił swym niezmiennie uwodzicielskim głosem:
- Jesteś bardzo pięknym kwiatem. Nie spotkałem dotąd kwiatu tak pięknego jak ty, o tak cudownych płatkach, o tak niezwykłym zapachu i tak wspaniałym nektarze...
Mały Książę był zdumiony. Motyl uznał za kwiat jego szal! Zaskoczony przysunął się do Róży i cicho ją poprosił:
- Czy mogłabyś na chwilę stać się kilkoma różnymi kwiatami?

Bardzo cię o to proszę. Tylko na chwilę...
Róża, choć bez entuzjazmu, zgodziła się:
- Skoro prosisz... dobrze - i w mgnieniu oka przeistoczyła się w kilka różnobarwnych kwiatów skupionych wokół dotąd samotnej Róży.
Motyl przefrunął z szala na pierwszy z brzegu kwiat, delikatnie na nim usiadł i znowu uwodzicielsko szeptał:
- Jesteś bardzo pięknym kwiatem. Nie spotkałem dotąd... Podobnie było, kiedy usiadł na następnym kwiecie. W tym jednak
momencie wszystkie kwiaty nagle zniknęły. Pozostała tylko Róża. Motyl zaś, gdyby nie skrzydła i umiejętność latania, z pewnością boleśnie spadłby na ziemię. Nie widząc w pobliżu żadnych kwiatów, chciał ponownie usiąść na Róży. Zaczął nawet swe już znane słowa:
- Jesteś bar...
Róża jednak mocno stuliła swoje płatki i nie pozwoliła, by Motyl na niej usiadł. Udając, że silnie się kołysze pod wpływem wiatru, uniemożliwiła Motylowi lądowanie na sobie.
Mały Książę machnął kilka razy ręką przed Motylem i skutecznie go wypłoszył. Odleciał i już więcej się nie pojawił.
- Przepraszam... - powiedziała cicho zawstydzona Róża.
- Nie przepraszaj. On wcale nie był tobą naprawdę zachwycony. Udawał tylko zachwyt. Motyle nie umieją się zachwycać...
Widząc ogromne zawstydzenie Róży, Mały Książę pochylił się i złożył na jej płatkach długi delikatny pocałunek. Później cicho odszedł na bok i bardzo dokładnie sprawdził, czy gdzieś na planecie nie znajdują się jakieś gąsienice.
Kiedy podszedł do Róży, by ją przykryć na noc kloszem, wydała mu się wyjątkowo piękna. I wyjątkowo mu bliska. Chciał jej to okazać, ale nie wiedział jak. Pochylił się więc, by pocałować ją na dobranoc, kiedy nieoczekiwanie usłyszał:
- Motyle nie umieją troszczyć się o kwiaty, nie umieją podlewać róż ani przykryć kloszem... Cieszę się, że mam ciebie...
Tego wieczoru więcej nie rozmawiali. Razem podziwiali w milczeniu zachód słońca...
Następnego ranka Róża krócej niż zwykle zajmowała się sobą. Widać było, że bardzo pragnie coś powiedzieć, lecz wciąż się czuje zawstydzona. Poza tym zjawiły się wędrowne ptaki.
Przylot wędrownych ptaków na planetę Małego Księcia nie był czymś wyjątkowym. Ale też nie były to jakieś regularne odwiedziny. Niekiedy zjawiały się rzadko, a czasem bardzo często składały swą przelotną, niezapowiedzianą wizytę.
To dzięki ich przemocy Mały Książę opuścił kiedyś Różę i gościł na planecie Króla, Próżnego, Pijaka, Bankiera, Latarnika, Geografa oraz na Ziemi. Ptaki przylatywały nie wiadomo skąd, a potem odlatywały w sobie tylko wiadomym kierunku i celu. Ich życie było nieustanną wędrówką.
Mały Książę lubił te odwiedziny i zawsze go one cieszyły. Nalewał wówczas wody do wygasłego wulkanu, aby ptaki mogły odpocząć i ugasić pragnienie.
- Bycie ptakiem jest dla ptaka z pewnością czymś zwykłym, ale dla mnie jest czymś niezwykłym - powiedział kiedyś Mały Książę do Róży. - Czy dlatego czasem nie chce być sobą i pragnie się być kimś innym?
Róża jednak nie odpowiedziała. Była zbyt przejęta obawą, że któryś z ptaków mogłyby trzepotem skrzydeł zburzyć jej jakże staranne ułożenie płatków. Podczas odwiedzin ptaków Róża najbardziej lubiła, kiedy zrywały się do odlotu, by odfrunąć w przestworza.
Róża była zbyt dumna, by zdradzić, iż obawia się, że ptaki znowu mogłyby zabrać ze sobą Małego Księcia. Dobrze pamiętała ból rozłąki, jakiego niedawno doświadczyła. Podziwiała jednak w Małym Księciu troskliwość, z jaką zajmował się zmęczonymi lub rannymi ptakami.
Kiedy odleciały, Róża zamyśliła się na głos:
- Cieszę się, że jestem różą a nie ptakiem... -
Ja też się z tego cieszę - szybko i bardzo ciepło dodał Mały Książę. -

Innego dnia Mały Książę rozważał na głos:
- Dlaczego dorośli często bywają bardzo dziwni i śmieszni? I dlaczego nie potrafią zrozumieć wielu prostych rzeczy?
Róża wsłuchiwała się w rozmyślania Małego Księcia, ale nic nie mówiła.
- Może niektórzy dorośli nigdy nie byli dziećmi? - zastanawiał się w dalszym ciągu Mały Książę. - Bo chyba nie można naprawdę być dorosłym, jeżeli naprawdę nie było się dzieckiem...
Na prośbę Róży Mały Książę opowiedział bardzo dokładnie o wszystkim, co widział i słyszał na planecie Króla, Próżnego, Pijaka, Bankiera, a także Geografa.
- Na szczęście są też prawdziwi dorośli, którzy byli prawdziwymi dziećmi - dodał jeszcze i opowiedział o swoim spotkaniu z Latarnikiem oraz z pewnym pilotem na Ziemi, który na pustyni podarował mu pięknego baranka.
Podczas opowiadania o przeżyciach na planecie Próżnego - Róża chciała o coś zapytać. Zawahała się jednak i po krótkim zastanowieniu zrezygnowała z zadania swego pytania. Zaintrygowała ją natomiast opowieść o Pijaku.
- On chyba tak naprawdę nie wstydzi się tego, że pije.
- Nie? Więc czego się wstydzi? - spytał zaintrygowany Mały Książę.
- Sądzę, iż najbardziej wstydzi się tego, że nie ma przyjaciela i sam nie umie być przyjacielem. Nawet dla samego siebie... Myślę, że oni wszyscy - Król, Próżny, Pijak i Bankier - nie mają przyjaciół i nie umieją być przyjaciółmi dla kogokolwiek. Dlatego wciąż myślą o sobie. Ciekawe, co by ci odpowiedzieli, gdybyś każdego z nich zapytał: "Czy chciałbyś i umiałbyś być przyjacielem?" Nie chcesz ich o to zapytać?
- Chciałbym, ale to długa podróż. Nie wiem, kiedy przylecą wędrowne ptaki... - Mały Książę był zaskoczony propozycją, ale pomysł Róży bardzo mu się spodobał.
- Mógłbyś wybrać się ze mną w tę podróż, tak jak na planetę Szczęśliwego Imienia. Wystarczy, że pochylisz się nade mną i zamkniesz na moment oczy...
Mały Książę uśmiechnął się, przymknął powieki i pochylił się nad Różą.
Kiedy Mały Książę otworzył oczy, stał przed obliczem Króla, którego ta wizyta bardzo ucieszyła:
- Witam cię łaskawie, mój ambasadorze - powiedział Król królewskim tonem.- Wszak podczas ostatniej audiencji mianowałem cię ambasadorem...
- Witaj Królu. Nie przybyłem tu jednak jako twój ambasador...
- Więc przybyłeś złożyć mi hołd i podarować ten piękny kwiat, który trzymasz w dłoni? - Król bardziej stwierdził niż wyraził przypuszczenie i wyciągnął rękę po Różę.

Mały Książę cofnął się o krok i mocniej przycisnął Różę do siebie.
- Nie. Królu. Przybyłem tu z tym kwiatem, ale nie po to, by ci go wręczyć. Ten kwiat jest moim przyjacielem.
W myślach Mały Książę dodał jeszcze: "Moim najpiękniejszym przyjacielem".
- A więc przybyłeś tu ze swoim przyjacielem, aby złożyć należny mi hołd? - stwierdził nieco urażony Król tym samym tonem co poprzednio.
- Łaskawie przyjmuję...
- Królu, przybyłem do ciebie, by zapytać, czy nie potrzebujesz przyjaciela...
- Przyjaciela? Ja nie potrzebuję przyjaciół, ja potrzebuję poddanych - powiedział szorstko Król i odwrócił się od Małego Księcia.
Mały Książę skłonił się grzecznie i zamierzał odejść. Król jednak nieoczekiwanie odwrócił się i zapytał zaskakująco miłym głosem:
- A może ty też jesteś królem?
- Nie, nie jestem królem, jestem tylko... - zaczął wyjaśniać Mały Książę, ale Król nie pozwolił mu dokończyć zdania.
- Skoro nie jesteś królem, to po co oferujesz mi przyjaźń?! - Król powrócił do swego władczego tonu. - Jeśli potrzebowałbym przyjaźni, to tylko z kimś równym sobie!
Powiedziawszy to, Król odwrócił się znowu od Małego Księcia i władczym spojrzeniem patrzył na wszystko, co posiadał.
Mały Książę pochylił się nad Różą i zamknął oczy.
- Więc jednak przybyłeś okazać mi swoje uwielbienie?! Jakże się cieszę! A ta piękna róża jest z pewnością dla mnie?! Och, doprawdy... Próżny zasypał Małego Księcia potokiem słów i wdzięczył się w ukłonach, oczekując od Małego Księcia oznak podziwu i uwielbienia.
Mały Książę cofnął się o krok, widząc, że Próżny, podobnie jak wcześniej Król, chce odebrać mu Różę.
- Nie, proszę pana, przybyłem spytać, czy chciałby Pan i umiał być przyjacielem - powiedział bardzo grzecznie Mały Książę, mocno przytulając Różę do siebie.
- Przyjacielem?! - powtórzył zaskoczony Próżny. - Dla mnie przyjacielem jest każdy, kto mnie oklaskuje, podziwia i uwielbia.
- A czy pan jest czyimkolwiek przyjacielem? - jeszcze raz bardzo grzecznie zapytał Mały Książę.
- Ja...? To oczywiste, dla każdego, kto mnie podziwia i uwielbia!
- Czy mogę jeszcze o coś pana zapytać? - nie ustępował Mały Książę.
- Oczywiście, pytaj. Zainteresowanie, jakie mi okazujesz swoimi pytaniami, także jest mi bardzo miłe i stanowi oznakę twego uwielbienia dla mnie.. - Próżny zachwycał się swoim głosem wyrażającym podziw dla samego siebie.
- Czy wielu ma pan przyjaciół? - zapytał bardzo wolno Mały Książę.
- Oczywiście, mnóstwo! - zaczął Próżny, lecz nagle zmarkotniał. - To znaczy...
Próżny już nic więcej nie powiedział. Mały Książę również milczał, a po chwili pochylił się nad Różą i zamknął oczy.
Podobnie jak poprzednim razem, Mały Książę zastał Pijaka siedzącego w milczeniu przed baterią butelek pełnych i baterią butelek pustych.
- Dzień dobry - powiedział ciepło i grzecznie Mały Książę.
Pijak spojrzał na niego swym ponurym wzrokiem i w milczeniu, niemal niedostrzegalnie, skinął głową w odpowiedzi na powitanie.
- Wciąż chcesz zapomnieć? - spytał Mały Książę.
- Tak - odpowiedział Pijak po bardzo długiej chwili milczenia.
- Czy umiałbyś być przyjacielem? - Mały Książę usiadł na ziemi obok Pijaka.
Pijak popatrzył na Małego Księcia, po czym odparł:
- A kto chciałby mieć pijaka za przyjaciela?
- Ty sam - odpowiedział pogodnie Mały Książę. - Nie lubisz siebie?
- Nie - niezmiennie ponuro odpowiadał Pijak.
- Dlaczego? - dopytywał się Mały Książę.
- Bo piję - stwierdził wprost Pijak.
- Czy jesteś sobą? - zapytał znowu Mały Książę.
- A kim niby miałbym być? - odburknął Pijak.
- Może przestałeś być sobą i tylko udajesz siebie - powiedział spokojnie Mały Książę. - Ale, jeśli zechcesz, możesz znowu zacząć być sobą prawdziwym. I wtedy zrozumiesz, że...
- Że co? - niegrzecznie wtrącił Pijak.
- Ze wciąż stajesz się sobą i że zależy to tylko od ciebie.
Małemu Księciu zaświtał w głowie pewien pomysł.
- Czy byłeś kiedyś dzieckiem? - zapytał ciepło Pijaka.
Pijak długo nie odpowiadał. Wreszcie powiedział:
- Nie pamiętam.
- Więc masz powód, aby nie pić! - rzekł radośnie Mały Książę.
- Jaki? - wciąż ponurym głosem, ale z oznaką zainteresowania odezwał się Pijak.
- Jak to jaki? Żeby to sobie przypomnieć! I żeby pamiętać, iż aby już więcej się nie wstydzić, powinieneś przestać pić! Spróbuj być najpierw przyjacielem dla samego siebie. Pomyślisz o tym?
Pijak nie odpowiedział. Wyciągnął rękę po kolejną pełną butelkę, lecz zatrzymał ją w połowie drogi, a potem ją cofnął.
- Pomyślę o tym... - usłyszał Mały Książę chyba już mniej ponury głos Pijaka. Mały Książę powoli wstał, a następnie pochylił twarz nad Różą i zamknął oczy.
Mały Książę nie zdziwił się, kiedy Bankier nawet nie podniósł głowy na powitanie. Zauważył i tym razem, że odłożony na chwilę papieros Bankiera sam zgasł. Bankier jak zwykle był bowiem zajęty swoimi obliczeniami.
- Dzień dobry - powiedział uprzejmie Mały Książę, lecz nie spodziewał się odpowiedzi.
Usiadł naprzeciw Bankiera trzymając Różę przy swojej twarzy i wpatrywał się twarz Bankiera. Czekał aż ten go dostrzeże. Milcząca obecność Małego Księcia sprawiła, że po chwili Bankier zaczął się mylić:
- Pięć miliardów osiemnaście milionów dziewięćset sześćdziesiąt siedem tysięcy osiemset dwadzieścia cztery plus trzynaście daje pięć miliardów osiemnaście milionów dziewięćset sześćdziesiąt siedem tysięcy osiemset czterdzieści siedem... Nie, pomyłka! Trzydzieści siedem! Czego chcesz, nie przeszkadzaj mi! - Bankier był bardzo poirytowany.
- No, czego chcesz? Mów szybko! Jestem bardzo zajęty!...
- Czy chciałbyś mieć przyjaciela? - spytał spokojnie Mały Książę.
- Przyjaciela? Po co? - odparł szybko Bankier.
- Żeby czasem podzielił się z tobą tym, co posiada - znowu spokojnie odpowiedział Mały Książę.
- Jaki przyjaciel?! A co on ma? Ma może jakieś gwiazdy? - zainteresował się nagle Bankier.
- Każdy coś ma i jeśli zechce, może się tym podzielić...
Bankier zniecierpliwiony machnął ręką
- Mnie nie jest potrzebny każdy. Zaprzyjaźnię się jedynie z kimś, do kogo należą chmury. Słyszałem, że jest ktoś taki.
- Dlaczego? - spytał zdziwiony Mały Książę.
- Jak to dlaczego? Wreszcie mógłbym posiadać te gwiazdy, których wciąż
z powodu chmur nie mogę dostrzec! - Bankier był bardzo zniecierpliwiony.
- Jestem bardzo zajęty. Nie przeszkadzaj mi. Idź sobie i daj mi znać, jeśli
spotkasz posiadacza chmur. Pięć miliardów osiemnaście milionów...
Bankier znowu skupił się na swoich obliczeniach i przestał zwracać uwagę na Małego Księcia, który po raz kolejny pochylił się nad trzymaną w dłoniach Różą i zamknął oczy.
Tym razem Róża przeniosła ich oboje z powrotem na planetę Małego Księcia.
- To był smutny dzień - westchnął Mały Książę.
- Dlaczego? - spytała Róża.
Mały Książę nie odpowiedział od razu.
- Dorośli naprawdę są bardzo dziwni, przynajmniej niektórzy. Jak mogą żyć nie mając przyjaciela i nie będąc dla kogoś przyjacielem?... To smutne, że nikt nie chce przyjaźnić się z kimś biednym, brzydkim czy słabszym od siebie. Dlaczego nikt takich ludzi nie potrzebuje? -mówił Mały Książę jakby do siebie.
Róża rozumiała jego smutny nastrój i postanowiła go pocieszyć.
- Jutro też jest dzień - powiedziała ciepło. - Pochyl się nade mną...
- Chcesz mnie jeszcze gdzieś zabrać - spytał zdumiony Mały Książę.
- Nie - odparła Róża uśmiechniętym szeptem. - Chcę ci powiedzieć coś ważnego...
Mały Książę pochylił się nad Różą, a ona, lekko zakołysawszy łodygą, musnęła płatkami usta Małego Księcia. Sprawiła przez to, że Mały Książę uśmiechnął się, a to właśnie było jej celem. Mały Książę jednak wciąż czekał na to, co obiecała mu powiedzieć.
- Właśnie powiedziałam ci to, co chciałam - rzekła Róża, widząc oczekiwanie na twarzy Małego Księcia.
- Nic nie usłyszałem - powiedział zakłopotany Mały Książę sądząc, że Róża coś szepnęła, a on tego nie usłyszał.
- Bo słuchałeś tylko uszami - przekomarzała się Róża. - Powiedziałam ci właśnie, iż najpiękniejsze w pocałunku jest to, że zawiera w sobie obietnicę następnego... Tak jak zachód słońca zawiera w sobie obietnicę następnego dnia. Jutro też jest dzień i wcale nie musi być smutny...
- Lis miał rację, ale chyba nie powiedział mi wszystkiego - Mały Książę rozpogodził się i troskliwie głaskał listki Róży. - Nie można kogoś oswoić raz na zawsze. Żeby być naprawdę przyjacielem, trzeba wciąż się wzajemnie oswajać. Codziennie. To jest trudne...
- Tak, to jest trudne. Ale warto...
Pieczołowite czyszczenie niewielkich wulkanów należało do ulubionych obowiązków Małego Księcia. I choć były tylko trzy wulkany, z tego jeden wygasły, Mały Książę poświęcał tej pracy wiele czasu. Lubił swoje wulkany nie tylko dlatego, że ogrzewały planetę i były przydatne do podgrzewania posiłków. Był przywiązany do wulkanów również i z tego powodu, iż bardzo upiększały krajobraz jego planety. Chętnie I często wspólnie z Różą oglądał, jak słońce chowa się w dolinie między Wulkanami lub jak świtem wznosi się między nimi.

Pewnego ranka, podczas porannego sprzątania planety, Mały Książę wskazał palcem na czynne wulkany i powiedział do nich:
- Ciebie nazwę Wesołym, a ciebie - Ponurym.
Spojrzał jeszcze na wygasły wulkan i dodał:
- A ciebie nazwę Odpoczywającym...
Róża przysłuchiwała się rozmowie Małego Księcia z samym sobą i w milczeniu oczekiwała na ciąg dalszy. Ponieważ Mały Książę przez długą chwilę nic mówił, spytała:
- Dlaczego tak je nazwałeś?
- Spójrz na ich cienie. Ten szerszy wulkan ma uśmiechnięty cień, a ten węższy ma cień bardzo ponury...
Przyjrzawszy się uważnie obu cieniom, Róża przyznała rację Małemu Księciu. Wulkany bez swoich cieni byłyby uboższe i nijakie.

Wtedy właśnie zjawił się nieoczekiwany gość. Był nim Gołąb Podróżnik. Przysiadł zmęczony na krawędzi wygasłego wulkanu, do którego Mały Książę zaczął wlewać świeżą wodę, aby gołąb mógł ugasić pragnienie i obmyć się z kurzu.

Ptak jednak nie zaczynał pić, lecz nieufnie wzniósł się w powietrze i kilka razy okrążył Małego Księcia, uważnie mu się przypatrując. Widząc, że gość jest lękliwy i nieufny, Mały Książę cofnął się i usiadł obok Róży. Gołąb Podróżnik znowu przysiadł na krawędzi Odpoczywającego i zaczął uważnie przyglądać się swemu odbiciu w tafli wody. Następnie lekko dziobnął w wodne lustro, a kiedy woda się wygładziła, ponownie uważnie przyglądał się swojemu odbiciu. Widząc siebie wciąż takim samym, uspokoił się i zaczął pić.
Mały Książę siedział bez ruchu, aby nie spłoszyć ptaka.
- Czy jesteś prawdziwy? - spytał Gołąb Podróżnik.
- Przecież mnie widzisz - odparł Mały Książę.
- To jeszcze o niczym nie świadczy - stwierdził chłodno Gołąb Podróżnik.
- Jak to? Przecież tu siedzę, rozmawiam z tobą, nalałem ci wody...
- To prawda, ale to wcale nie dowodzi, że jesteś prawdziwym i takim, jakim cię widzę. Ty przecież też możesz być Maską...
- Maską!?
Szczere zdziwienie Małego Księcia uspokoiło Gołębia Podróżnika. Opowiedział więc Małemu księciu o swej wizycie na planecie Maski.
Planeta Maski była jednym wielkim magazynem masek, które znajdowały się wszędzie: poukładane na półkach, zawieszone na ścianach, porozrzucane na podłodze. Gdziekolwiek się spojrzało, wszędzie wzrok natrafiał na maskę.
Mieszkańcem tej planety była istota zwana powszechnie Maską, której prawdziwego oblicza nikt nie znał. Każdy, kto odwiedził tę planetę, poznał jedynie kilkadziesiąt lub kilkaset obliczy Maski, co nie zawsze było czymś przyjemnym. Gołąb zapewniał, że gdy rozmawiał z Maską, zmieniała ona swoje oblicze po każdym wypowiedzianym zdaniu. Początkowo wydawało mu się to nawet zabawne, lecz z czasem stawało się czymś coraz bardziej irytującym i przykrym.
Swą opowieść Gołąb Podróżnik zakończył słowami:
- Maska długo nie chciała się zgodzić na pokazanie prawdziwej twarzy. Zgodziła się dopiero wtedy, kiedy przyrzekłem spojrzeć
w Lustro Prawdy i odpowiedzieć na jedno pytanie. Brzmiało ono: "Co trzeba zrobić, aby być sobą?"... Najpierw jednak musiałem spojrzeć w Lustro Prawdy. Było to wielkie naczynie z wodą, bardzo podobne do twojego wulkanu, które ukazywało prawdziwe oblicze tego, kto w nie spojrzał. Nie ukrywam, iż zerknąłem w nie trochę niepewnie, ale zobaczyłem tylko siebie, zwykłego gołębia. Maska stała przy mnie i dłonią zburzyła wodę. Kiedy Lustro Prawdy wygładziło się, znowu zobaczyłem siebie, czyli trochę wystraszonego gołębia, takiego samego jak poprzednio. Wtedy zauważyłem też coś dziwnego. Bo choć Maska stała tuż przy mnie, nie widziałem w Lustrze Prawdy jej odbicia...
- A co odpowiedziałeś napytanie Maski? - spytał Mały Książę głęboko poruszony opowieścią Gołębia Podróżnika.
- Nie wiedziałem co trzeba robić, aby być sobą, nigdy się nad tym nie zastanawiałem. Odpowiedziałem jak umiałem: że wystarczy po prostu być sobą...

- I wtedy Maska pokazała ci się bez maski?
- Tak, i to było okropne. Pod maską była... pustka. Nie było nic - gołąb aż zadygotał, gdy o tym mówił.
Milcząca dotąd Róża powiedziała cicho:
- Nie wystarczy tylko być sobą. Trzeba chcieć tego i to umieć. Trzeba wciąż tworzyć siebie, aby być sobą... Ale najtrudniej robić to samotnie...
Mały Książę chciał jeszcze zapytać, czy Gołąb Podróżnik zauważył, jaki cień miała Maska, lecz widząc rozdygotanie ptaka, zrezygnował z tego zamiaru.
Następnego dnia Gołąb Podróżnik pożegnał się z Różą i Małym Księciem. Po jego odlocie Róża przyznała się Małemu Księciu, że w nocy udała się do Lustra Prawdy na planecie Maski. Nie powiedziała jednak, co w nim zobaczyła ani o czym rozmawiała z Maską. Kiedy Mały Książkę zapytał ją o to, odrzekła tylko:
- Uwierz mi, że jeszcze nie czas o tym mówić. Proszę cię, uwierz mi... Mały Książę uwierzył i nie nalegał więcej. Wiedział, że Róża potrzebuje właściwej chwili, by rozwinąć swoją opowieść.

- Dlaczego dorośli bywają tacy dziwni? - to pytanie nieustannie dręczyło Małego Księcia.
- Może oni nie są dziwni, tylko po prostu są tacy jacy są... - ostrożnie powiedziała kiedyś Róża.
- Nie, niektórzy dorośli naprawdę są dziwni, bardzo dziwni. Są tym dziwniejsi, im bardziej myślą o sobie... - odparł z gorzką stanowczością Mały Książę i poparł swoje stwierdzenie uwagami z pobytu na planecie Króla, Próżnego i Pijaka. - Tylko dzieci kogoś lubią lub nie lubią takim, jakim ten ktoś jest, nie patrząc na to, jakie zajmuje stanowisko. Król zaś...
- A czy spotkałeś dorosłego, który nie wydał ci się dziwny? - weszła mu w słowo Róża.
Mały Książę zastanowił się. Po chwili odparł:
- Tak, spotkałem takiego dorosłego. Zaprzyjaźniliśmy się nawet. Opowiadałem ci już o nim. Był pierwszym człowiekiem, jakiego spotkałem na Ziemi. To on narysował mi baranka...
Z uśmiechem Mały Książę wyjął z kieszeni kartkę podarowaną mu przez pilota na Ziemi. I choć z Różą wiele razy oglądali ten rysunek, zawsze przyglądali się narysowanej skrzynce z barankiem tak, jakby oglądali ją po raz pierwszy.
- On chyba jeszcze śpi - szepnęła Róża.
Tak, nie budźmy go - również szeptem zgodził się Mały Książę i ostrożnie złożył kartkę, starając się, aby szelest papieru nie obudził baranka.

Kiedy Mały Książę schował rysunek do kieszeni, Róża poprosiła:
- Opowiedz mi jeszcze o swoim przyjacielu z Ziemi.
- On nie był dziwnym dorosłym, był prawdziwym dorosłym - powiedział Mały Książę z głębokim przekonaniem.
- Jak to prawdziwym? - nie zrozumiała Róża.
- Prawdziwym to znaczy takim, który będąc dorosłym nie zapomniał siebie jako dziecka. Dlatego mogliśmy się zaprzyjaźnić. Nie udawał, że wie więcej i lepiej ode mnie. No i umiał narysować baranka tak, jak chciałem. A czy wielu dorosłych potrafi tak rysować albo chociaż tak rozmawiać?...
- Chyba niewielu - przyznała Róża. - A jak go poznałeś?
Mały Książę opowiedział Róży o tym, że kiedy był już blisko Ziemi, zobaczył, iż niosące go wędrowne ptaki były bardzo zmęczone. Poprosił je więc, by wylądowały I pozostawiły go, a same poleciały dalej. Wędrowne ptaki nie chciały się początkowo zgodzić, bo twierdziły, że właśnie przelatywały nad oceanem piasku. Mały Książę umówił się więc z nimi, ze pozostawią go przy pierwszym człowieku, jakiego napotkają.
- I tak go poznałem - kontynuował Mały Książę. - Był sam w środku oceanu piasku I spał przy jakimś dużym przedmiocie, który nazywał samolotem i mówił o nim, że służy do latania. Zobaczyłem wówczas piękny wschód słońca na Ziemi, a kiedy słońce wzeszło już wysoko, poprosiłem go, żeby narysował mi baranka. Bardzo chciałem mieć wtedy baranka...
Ale on chyba nie wierzył, że umie rysować baranka. I wtedy...
- Co wtedy? - dopytywała się Róża.
- Wtedy pomyślałem, że on też chyba jest dziwnym dorosłym...
Róża nic nie powiedziała. Rozumiała rozterki Małego Księcia.
- Dorośli chyba dlatego są dziwni, bo myślą, że z czasem przestają być dziećmi - kontynuował swą opowieść Mały Książę. - Ale kiedy on narysował mi słonia połkniętego przez węża boa, to wiedziałem, że potrafi narysować baranka.
- I wtedy stał się twoim przyjacielem?

Mały Książę przez chwilę milczał i pogrążony w rozmyślaniach rysował coś palcem na piasku. Później dodał:
- Powiedział mi, że jest lotnikiem, bo lata samolotem. I że musi naprawić swój samolot, bo to jest dla niego sprawa życia lub śmierci... Potrafi jednak narysować mi mojego baranka...
Mały Książę nie powiedział już nic więcej o swoim spotkaniu z Pilotem na pustyni. Róża jednak rozumiała, dlaczego Pilot stał się przyjacielem Małego Księcia. Sprawił to entuzjazm Pilota, który pozbawiony wszystkiego i zdany tylko na siebie, znowu wzbił się w przestworza będąc jednocześnie dorosłym i dzieckiem. Będąc dorosłym dzieckiem. Róża wiedziała, że dręczące Małego Księcia pytanie "Dlaczego dorośli są tacy dziwni" złagodziła satysfakcja, iż: "Dobrze, że nie wszyscy dorośli są dziwni..."
Róża postanowiła pocieszyć Małego Księcia i na moment zagłębiła się w siebie. Po chwili powiedziała do Małego Księcia:
- Mam dla ciebie miłą wiadomość. Twój znajomy Pilot wciąż myśli o tobie i właśnie wypatruje na niebie naszej planety...
Twarz Małego Księcia rozjaśniło ożywienie w oczach i uśmiech:
- I pewnie wciąż się martwi, czy baranek nie zjadł ciebie...

"Nie chcę już pić. Potrzebuję przyjaciela. Przyjedź." - choć pod tymi słowami był bardzo nieczytelny podpis, Mały Książę nie miał wątpliwości, że list, doręczony mu przez wędrowne ptaki, był napisany przez Pijaka. Ponieważ Mały Książę dotąd nie otrzymywał ani nie wysyłał listów, ten otrzymany od Pijaka wywołał duże wrażenie na Małym Księciu. Pokazał list Róży i poprosił, by udała się z nim w ponowne odwiedziny do Pijaka. Róża zgodziła się bardzo chętnie, zwłaszcza że nie była pewna, czy Mały Książę zechce ją ze sobą zabrać.
Przygotowania do podróży nie trwały długo. Po starannym wyczyszczeniu wulkanów i sprzątnięciu reszty planety Mały Książę ostrożnie wziął Różę w dłonie, przymknął oczy i pochylił się nad Różą. Poczuł znajomy już, intensywny zapach i kiedy po chwili otworzył oczy, byli już na planecie Pijaka. Ujrzawszy go, Mały Książę stwierdził, iż wygląda on teraz o wiele mniej ponuro niż poprzednio. Wprawdzie ubiór Pijaka nie grzeszył wciąż elegancją, ale przynajmniej był czysty i niewymięty. Poza tym ogolony zarost i przyczesane włosy sprawiły, że Pijak wyglądał teraz znacznie sympatyczniej. Na jego twarzy był jednak smutek i zawstydzenie, które tylko na moment rozjaśnił ledwie widoczny cień uśmiechu, kiedy Pijak ujrzał Małego Księcia.
- Prosiłeś, żebym cię odwiedził - powiedział Mały Książę, siadając po turecku na ziemi przed siedzącym na jakiejś skrzynce Pijakiem.
- Tak - odpowiedział Pijak. Widać było, że dawno odwykł od wypowiadania na głos swoich myśli.
W tym momencie Róża cichutko podpowiedziała Małemu Księciu:
- Spytaj go, czy był kiedyś Poszukiwaczem Szczęścia...
Mały Książę dotąd nie słyszał o Poszukiwaczach Szczęścia, ale ufał Róży i widząc, jak Pijak się męczy, zapytał go wprost:
- Byłeś może kiedyś Poszukiwaczem szczęścia?
To niewinne pytanie zrobiło niesamowite wrażenie na Pijaku. Spojrzał na Małego Księcia bardzo zaskoczony, jakby z lękiem, że Mały Książę potrafi czytać w jego myślach. Mały Książę tymczasem beztrosko zdjął z szyi swój szalik, starannie go złożył i położył obok siebie. Cały czas trzymał jednak Różę w dłoni.
- Skąd wiesz.., że byłem... Poszukiwaczem Szczęścia?... - spytał Pijak takim głosem, jakby wypowiadanie każdego słowa sprawiało mu ogromną trudność.
- Nie wiem, po prostu się pytam - odparł Mały Książę, beztrosko wzruszając ramionami i patrząc Pijakowi prosto w oczy.
Pijak spuścił wzrok i przez chwilę milczał.
- Byłem Poszukiwaczem szczęścia... Na swoje nieszczęście. Byłem głupi, ślepy i głuchy... - w miarę jak Pijak snuł swą opowieść, jego słowa były coraz płynniejsze i coraz mniej chropowate. - Straciłem wszystko przez egoizm, głupotę i chciwość. Zbyt późno zrozumiałem, że nie wystarczy dużo wiedzieć, aby żyć mądrze. Zawiodłem tych, którzy mi ufali. Zamiast pomóc przyjacielowi...

Głos Pijaka stał się lekko drżący.
- Tak, byłem w krainie Poszukiwaczy Szczęścia i liczyłem, że znajdę tam fortunę, z którą będę potem mógł żyć tak, jak tylko zapragnę... Nawet początkowo łatwo się dorobiłem, ale wtedy jeszcze nie wiedziałem, że to jest ostrzeżenie...
- Ostrzeżenie?! - spytał zdziwiony Mały Książę.
- Tak, ostrzeżenie. Żebym żył mądrzej. Zacząłem sobie wyobrażać, że już jestem kimś. A jak komuś wydaje się, że już teraz jest kimś, to nikim nie zostanie w przyszłości. Zamiast więc mądrzej kierować swoim życiem, ja tylko używałem życia... Nie zdawałem sobie wtedy sprawy, że - tak, jak wielu innych - wszedłem w ten sposób na drogę rozpaczy... Myślałem, że mam przyjaciół, lecz kiedy fortuna zaczęła się ode mnie odwracać - przyjaciół ubywało.
- I tak zostałeś pijakiem... - stwierdził smutno Mały Książę.
- Tak, samotnym pijakiem - powtórzył Pijak za Małym Księciem.
Milczeli przez długą chwilę.
- Czy wszyscy Poszukiwacze Szczęścia?... - zaczął pytanie Mały Książę, ale Pijak domyślił się, o co Mały Książę chce go zapytać.
- Nie, nie wszyscy Poszukiwacze Szczęścia stają się pijakami. Mądrzy Poszukiwacze znajdowali szczęście, choć nie zawsze tam, gdzie szukali i mimo że byli wyśmiewani przez takich głupców jak ja.
- Opowiedz mi o tych mądrych Poszukiwaczach Szczęścia - poprosił Mały Książę.
- Mądrymi Poszukiwaczami Szczęścia byli ci, którzy zrozumieli ostrzeżenie i nie roztrwonili tego, co najpierw zdobyli. Mądrzy też byli dlatego, że nie byli chciwi, zachłanni i nie myśleli tylko o sobie. Oni naprawdę zaczęli żyć szczęśliwiej, bo już zrozumieli, że utożsamienie szczęścia ze spełnieniem wszelkich zachcianek to okrutna pomyłka. A tak myślą ludzie bez wyobraźni. I wtedy stają się tacy jak ja - źli, obłudni, ponurzy i oszukujący siebie alkoholem... Stają się tak ślepi i głusi, że nie wiedzą, kiedy się smucić, a kiedy cieszyć...
- To co jest szczęściem? - dociekał Mały Książę.
- Nie wiem, to chyba zależy od tego, czego ktoś pragnie i jak to rozumie - odparł po namyśle Pijak.
I zaraz dodał:
- Widziałem chorego, któremu jakiś lekarz przywrócił zdrowie. Chory był szczęśliwy, bo już stracił nadzieję na wyzdrowienie. Lekarz też był szczęśliwy, bo nigdy nie przypuszczał, że potrafi tak skutecznie wyleczyć i zamierzał nawet zrezygnować z leczenia innych. Widziałem też wielu strapionych Poszukiwaczy Szczęścia, którzy swe szczęście odnajdowali w tym, iż ktoś chciał i umiał ich pocieszyć... Ale najwięcej wśród mądrych Poszukiwaczy Szczęścia było samotnych, którzy wreszcie znajdowali kogoś bliskiego...
- Czy ty teraz też już jesteś mądrym Poszukiwaczem Szczęścia? -spytał Mały Książę patrząc Pijakowi prosto w oczy.
Tym razem Pijak nie spuścił wzroku i po raz pierwszy zwyczajnie się uśmiechnął:
- Chyba tak, i to dzięki tobie... Już wiem, że tak naprawdę posiadam tylko to, co jest we mnie. Nie mam dokąd ani do kogo wrócić, więc muszę iść naprzód...
Pijak wstał i zaczął sprzątać porozrzucane butelki, zaś Mały Książę pochylił się nad Różą, która mu szeptnęła:
- On musi stale iść w głąb siebie, aby siebie odnajdować...
- I odnajdzie? - spytał zatroskany Mały Książę.
Róża nie zdążyła odpowiedzieć, ponieważ Pijak powrócił do Małego Księcia.
- Co zamierzasz dalej robić? - Mały Książę uśmiechnął się przyjaźnie do Pijaka.
- Chciałbym odnaleźć tych, których kiedyś zawiodłem i naprawić to, co zepsułem...

Na swoją planetę Róża i Mały Książę powrócili tuż przed zachodem słońca. Kiedy przyglądali się, jak złocista kula znika powoli za horyzontem, Mały Książę usłyszał pełen zadumy głos Róży:
- Miałeś rację, dorośli są dziwni. Dzieci nie szukają szczęścia... I nie udają, że są kimś innym niż są rzeczywiście... Szkoda, że Pijak nie opowiedział ci o lustrze...
- O jakim lustrze?
- On kiedyś miał lustro, zwykłe lustro, w które patrzył podczas golenia i czesania. Ale kiedy zaczął pić, stłukł je...
Po chwili Róża dodała jeszcze:
- Czasem niektórzy dorośli zachowują się dziwniej niż małe dzieci i tłuką lustra, które ukazują ich brzydotę...
- Tak, dorośli bywają bardzo dziwni - westchnął Mały Książę.
Pijak i Mały Książę, bez zbędnej wylewności, pożegnali się ciepło i serdecznie. Czuli się przyjaciółmi. Na pytanie Małego Księcia oto, gdzie najpierw zamierza wyruszyć, Pijak odparł:
- Najbardziej chyba zawiodłem Badacza Łańcuchów... Nie wiem, kiedy wyruszę, nie wiem też, czy on zechce jeszcze ze mną rozmawiać...

O Badaczu Łańcuchów słyszał Mały Książę już dawniej od wędrownych ptaków, lecz nigdy nie poznał go osobiście. Kiedy więc powrócił z Różą na swoją planetę, wyjawił jej, że chce odwiedzić Badacza Łańcuchów:
- Chciałbym go poznać. Może uda mi się go przekonać, by pomógł Pijakowi przestać być pijakiem...
Reakcja Róży zaskoczyła Małego Księcia. Grzecznie, lecz zdecydowanie oświadczyła, że w tej podróży nie chce uczestniczyć, gdyż przeraża ją hałas łańcuchów oraz przesycone kurzem i rdzą powietrze na planecie Badacza Łańcuchów. Ale powiedziała również, iż pomoże Małemu Księciu przenieść się na planetę Badacza Łańcuchów, a potem sprowadzi go na ich planetę.
- Wrócę więc jak najszybciej - obiecał Mały Książę nieco zasmuconej Róży.
Róża miała rację. Powietrze na planecie Badacza Łańcuchów było wyjątkowo przesycone kurzem i rdzą. Podobnie wyjątkowo dokuczliwy był hałas spowodowany przesuwającymi się łańcuchami.
Mały Książę mocno zatkał sobie dłońmi uszy i przez chwilę patrzył na czym polega badanie łańcuchów. Nie było w tym nic skomplikowanego. Do jednego końca łańcucha doczepiano specjalnie oznakowany ciężar. Łańcuch nawijano potem na bęben, a następnie zwalniano blokadę bębna i łańcuch pod wpływem obciążenia oraz własnego ciężaru szybko rozwijał się i gwałtownie opadał, by zatrzymać się tuż nad podłożem.
Łańcuch, któremu właśnie przyglądał się Mały Książę, nie wytrzymał próby i pękł, zaś jedna z jego części zmierzała z ogromną szybkością wprost ku Małemu Księciu. Zanim Mały Książę uświadomił sobie niebezpieczeństwo, poczuł jak coś nieoczekiwanie porwało go z miejsca, a groźny kawałek łańcucha przeleciał tuż obok.
Cisza, jaka nagle nastała, była w porównaniu z dotychczasowym hałasem czymś niesamowitym. - Co ty tu robisz?! Skąd się wziąłeś?! Słowa te wypowiedział, a właściwie wykrzyczał (zapewne z powodu przyzwyczajenia do hałasu) największy człowiek, jakiego Mały Książę dotąd spotkał. Był wielki, muskularny, półnagi i lśniący od potu. Miał jednak łagodny wyraz twarzy i przyjaźnie patrzył na Małego Księcia, mile zaskoczony wizytą. Mały Książę domyślił się, że stoi przed Badaczem Łańcuchów. Przedstawił się więc grzecznie i opowiedział, skąd przybył. Badacz Łańcuchów uśmiechnął się jeszcze przyjaźniej i powiedział: - Miałeś szczęście, że cię w porę zauważyłem. Ten urwany Łańcuch mógł ci zrobić wielką krzywdę. Bardzo wielką... - Dziękuję - odparł Mały Książę. - Patrzyłem na Łańcuch i nie myślałem, że może się urwać... - Skoro mnie odwiedziłeś, to chodźmy tam, gdzie możemy porozmawiać z dała od tego okropnego kurzu. Badacz Łańcuchów wziął Małego Księcia na ręce, uniósł go i posadził sobie na ramionach. Następnie skierował się ku skalnej ścianie, która - kiedy byli tuż przy niej - rozsunęła się cicho, a kiedy przeszli na drugą stronę równie cicho powróciła na poprzednie miejsce. Nowe pomieszczenie było zaskakującym przeciwieństwem tego, co dotąd Mały Książę widział na planecie Badacza Łańcuchów. Byli teraz w ogromnym, bardzo czystym i pełnym zieleni salonie z ogromnymi oknami pełnymi słońca i błękitu. Badacz Łańcuchów zdjął ze swych ramion Małego Księcia i delikatnie posadził go na prostym, lecz wygodnym fotelu. Sam zaś usiadł na drugim fotelu i ciągle uśmiechając się patrzył przyjaźnie na rozglądającego się ciekawie Małego Księcia. -Pięknie mieszkasz... - powiedział Mały Książę z uznaniem. - Ale samotnie. Kiedyś było tu jeszcze piękniej i nie tak samotnie... - Badacz Łańcuchów nagle posmutniał. - Nie mam już Światła Księżyca... - Światła Księżyca?... - nie zrozumiał Mały Książę.

- Tak nazywał się mój kwiat, który bardzo kochałem. To była lilia... Piękna jak światło księżyca... Dlatego tak ją nazwałem. Kiedyś zjawiła się na mojej planecie nie wiadomo skąd. Początkowo sądziłem, że to jakiś chwast i chciałem ją wyrzucić. Ale kiedy spojrzałem wokół i zobaczyłem, że jest ona jedną żywą wówczas zielenią na mojej planecie, pomyślałem sobie, iż w końcu w niczym mi ten chwast nie będzie przeszkadzał. Gdy zobaczyłem, że nie jest chwastem, lecz kwiatem, zacząłem o nią bardzo dbać. Wyrosła na piękny kwiat, piękny jak światło księżyca...
Badacz Łańcuchów zamilkł na chwilę. Mały Książę był bardzo ciekaw, co się stało ze Światłem Księżyca i już zamierzało to zapytać, kiedy Badacz Łańcuchów sam podjął swą opowieść:
- Pewnego dnia przyszedł do mnie pewien człowiek i poprosił, bym dał mu pracę. Uprzedziłem go, że praca będzie ciężka, lecz się nie zniechęcił. Muszę przyznać, że pracował wyjątkowo uczciwie i nigdy, jeśli chodzi o pracę, nie mogłem na niego narzekać. Niestety, dobrze wywiązywał się tylko z pracy...
- Co się stało? - zapytał Mały Książę.
- Kiedyś musiałem wyjechać na dłużej. Powiedziałem więc swemu pracownikowi, co ma robić i poleciłem mu, by dbało Światło Księżyca.
Z pracy wywiązywał się jak zwykle bez zastrzeżeń...
- A Światło Księżyca? - dopytywał się Mały Książę.
- Właściwie to nawet nie wiem, co naprawdę się stało. Powiedział mi tylko, ze zapomniał o opiece nad kwiatem i kiedy zobaczył, że kwiat zmarniał, to go po prosu wyrzucił...
Badacz Łańcuchów znów na chwilę zamilkł, lecz tym razem Mały Książę się nie dopytywał.
- Kiedy zobaczył, jak bardzo byłem przywiązany do Światła Księżyca -ciągnął dalej swą opowieść Badacz Łańcuchów - chciał mi wynagrodzić stratę i zaczął sprowadzać różne kwiaty i inne rośliny. Stąd mam ich teraz aż tyle. Są piękne i dbam o nie, ale żadne z nich nie jest Światłem Księżyca...
Mały Książę chciał pocieszyć Badacza Łańcuchów i opowiedzieć mu o Swojej Róży, lecz po chwili rozmyślił się. Zrozumiał bowiem, dlaczego Róża nie wyjawiła mu prawdziwej przyczyny odmowy uczestniczenia
w tej podróży. Z tego samego powodu nie wspomniał Badaczowi Łańcuchów o Róży.
- Stałem się bardzo smutny i milczy... Pewnego dnia mój pracownik opuścił mnie bez pożegnania. Chociaż właściwie pożegnał się, bo ułożył z łańcuchów napis: "Przepraszam. Wybacz..." Żałuję. że mnie opuścił, bo nie czułem do niego urazy. Ja tylko tęskniłem za Światłem Księżyca...
- I nie dał znaku życia? - spytał cicho Mały Książę.
- Nie. Minęło wiele czasu i od tamtej pory nikt mnie nawet nie odwiedził. Odbieram i wysyłam jedynie skrzynie z łańcuchami. Dlatego tak bardzo cieszę się z twoich odwiedzin...
- Chciałbyś, żeby on wrócił? - spytał Mały Książę.
- Tak, bardzo bym chciał.
- Co byś mu powiedział na powitanie?
Badacz Łańcuchów zamilkł zaskoczony tym pytaniem. Pomyślał i po chwili odparł:
- Powiedziałbym mu, że cieszę się z jego powrotu i że brakuje mi jego pomocy, a nawet... jego towarzystwa. Bo tak naprawdę jest... Jeśli z kimś zaprzyjaźniamy się naprawdę, to taka przyjaźń chyba nigdy się nie kończy, prawda?
Mały Książę pomyślał o Róży i przyznał rację Badaczowi Łańcuchów.
Wyraził to zwykłym skinieniem głowy.
- Nie ukarałbyś go więc za to, że straciłeś przez niego Światło Księżyca?
- Nie. On już przecież sam siebie ukarał najsprawiedliwiej... - bardziej westchnął niż stwierdził Badacz Łańcuchów.
- A jeśli on też chciałby wrócić do ciebie, lecz się wstydzi lub boi się, ze go wyrzucisz lub nie potrzebujesz? - dociekał Mały Książę.
- Nie mogę mu pomóc, nawet nie wiem, gdzie on się podziewa. Poza tym jeśli naprawdę zechce wrócić, wie gdzie mnie znaleźć... - stwierdził Badacz Łańcuchów.

Później Badacz Łańcuchów oprowadził jeszcze Małego Księcia po swojej planecie i wyjaśnił dokładnie, na czym polega jego praca. Mały Książę patrzył na to, co pokazywał mu Badacz Łańcuchów, lecz myślami był już gdzie indziej. Rozpamiętywał jedno zdanie Badacza Łańcuchów:
"Najsłabsze ogniwo stanowi o wartości łańcucha" i zastanawiał się, na ile odnieść je można do ludzi.
Przed pożegnaniem zadał Badaczowi Łańcuchów bardzo ważne pytanie:
- Czy możesz mi przyrzec, że jeśli twój pracownik zjawiłby się u ciebie, to przywitałbyś go tak, jak mi opowiedziałeś?
Badacz Łańcuchów spojrzał uważnie na Małego Księcia, po czym powoli i z przekonaniem odpowiedział:
- Obiecuję ci to, mój mały przyjacielu.
Mały Książę rozpogodził się i serdecznie pożegnał Badacza Łańcuchów
Kiedy Mały Książę powrócił na swoją planetę, spostrzegł, że Róża z przejęciem go wyczekiwała.
- Czy masz mi za złe, że nie wybrałam się z tobą? - spytała niepewnym głosem.
- Nie. Zrozumiałem, dlaczego nie chciałaś wybrać się tam ze mną. Gdyby Badacz Łańcuchów zobaczył mnie z tobą, pewnie zrobiłoby mu się jeszcze smutniej i wtedy może nie opowiedziałby mi o Świetle Księżyca...
- Mały Książę uśmiechnął się ciepło do Róży i leciutko pocałował ją na powitanie.
"Ładnie nazwał swoją lilię..." - westchnęła sama do siebie Róża, starannie skrywając swoją cichą tęsknotę, lecz Mały Książę tym razem bez trudu dojrzał prawdziwe powody jej westchnienia.
- Myślałam o tobie... - zaczął i zawiesił na chwilę głos, by przekonać się, czy Róża opanuje swoją ciekawość.
- I... - nie wytrzymała Róża.
- i pomyślałem, że ty również mogłabyś mieć swoje niezwykłe imię...
- Jakie?
- Spodobałby ci się Uśmiech Zachodzącego Słońca?
- Wspaniale! - Róża aż zatrzepotała listkami z zachwytu i dumy.
- Nie będziesz więc zazdrosna o Światło Księżyca? - spytał przekornie Mały Książę.
- A byłam? - odpowiedziała z tą samą przekorą.
Mały Książę uśmiechnął się i znowu delikatnieją pocałował. Odwzajemniła najpiękniej, jak umiała...

Mały Książę długo opowiadał swoje wrażenia z pobytu u Badacza Łańcuchów. Posłuchał rady Róży i napisał list do Pijaka. Zachęcał go, by natychmiast wyruszył w podróż. Zaprosił też Pijaka do siebie, gdyż miał dla niego mały upominek.
Niezwykłe umiejętności Róży sprawiły, że list Małego Księcia szybko dotarł do adresata. Kiedy Pijak się zjawił, Mały Książę przywitał go i wręczył maleńkie ziarenko. Widząc pytające spojrzenie Pijaka, Mały Książę wyjaśnił:
- Zaraz po przywitaniu z Badaczem Łańcuchów niepostrzeżenie zasadź to ziarenko. Następnego dnia rano... To miała też być niespodzianka dla ciebie, ale powiem ci już teraz. Otrzymałem to ziarenko od mojego Uśmiechu Zachodzącego Słońca - mówiąc to Mały Książę wskazał na Różę - specjalnie dla ciebie. Jeśli je zasadzisz wieczorem, to rano Badacz Łańcuchów nie tylko odzyska swoje Światło Księżyca, ale nawet nie będzie pamiętał, że kiedykolwiek je utracił, bo wszystkie jego przykre wspomnienia znikną...
Pijak był tak wzruszony, że nie mógł nic powiedzieć. Przytulił więc tylko Małego Księcia mocno do siebie, po czym rękawem otarł łzy i wyruszył - z tajemniczą pomocą Róży - w dalszą podróż.
"Dorośli bywają czasem wzruszający" - pomyślał Mały Książę, patrząc w ślad za Pijakiem.
Potem spojrzał na Różę i usiadł obok niej.
- Mój Uśmiechu zachodzącego Słońca...

Mały Książę bywał coraz częściej zadumany i uporczywie nad czymś się zastanawiał. Róża, choć nie od razu, domyśliła się o czym rozmyśla Mały Książę.
- Nie wystarcza ci, że jestem różą i TWOIM Uśmiechem Zachodzącego Słońca?... Chciałbyś, żebym czasem była nie różą, lecz...
Mały książę jeszcze nigdy nie czuł się tak zaskoczony. Nie przypuszczał, by Róża mogła odgadnąć jego najskrytsze myśli. Nie mogąc znaleźć odpowiednich słów, Mały Książę tylko skinął potakująco głową.
- Po to musielibyśmy się wybrać tam, gdzie nigdy jeszcze nie byłam, w Nieznany Czas. Dotychczas zawsze przenosiłam się, sama lub z tobą, w Nieznane Miejsca... - ciągnęła zadumana Róża.
- Czy gdy wybierzemy się w Nieznany Czas, pozostaniemy na naszej planecie? - Mały Książę obawiał się zaniedbania wulkanów i skutków nie sprzątania ziaren baobabu.
- Tego nie wiem - odparła szczerze Róża. - Może się okazać, że wulkany zaczną być niebezpieczne, a baobaby bardzo się rozplenią...
- Ale jeśli się nie wybierzemy w Nieznany Czas, nigdy się nie poznam z... tobą odmienioną.
- To prawda - przyznała Róża żywo poruszona myślą o możliwości poznania nowej siebie.
I zaraz dodała:
- Ale nie mogę cię zapewnić, iż potrafię wówczas sprawić, że powrócimy z Nieznanego Czasu. Mogę ci za to powiedzieć, właśnie teraz, co kiedyś powiedziała mi Maska przy Lustrze Prawdy...
Mały Książę patrzył na Różę bardziej niż wyczekująco.
- Ja wtedy - zaczęła Róża cichym głosem - też nie zobaczyłam siebie w Lustrze Prawdy i przestraszyłam się... Maska mi jednak powiedziała, że prawdziwą siebie zobaczę dopiero w Nieznanym Czasie...
- Rozumiem... - powiedział jakby do siebie Mały książę. - Szkoda, że nie ma teraz przy mnie moich przyjaciół. Może umieliby coś doradzić...
Mały Książę westchnął myśląc o Lisie, Pilocie oraz o Pijaku i Badaczu Łańcuchów.
"Mogliby tylko ci powiedzieć, co zrobiliby na twoim miejscu, ale -jak prawdziwi przyjaciele - nie powiedzieliby, co ty masz zrobić..." -pomyślała Róża, a głośno powiedziała:
- Mogłabym... - zaczęła powoli, jakby z wahaniem.
Mały Książę domyślił się.
- Co więc powiedziałby mi Pilot? - spytał szybko.
Róża na moment stuliła płatki (jak to zwykle czyniła, kiedy zagłębiała się w sobie), a po chwili odrzekła:
- Pilot uważa, że najpiękniejsze w życiu jest Nieznane i że najbardziej tęskni się za Nieznanym...
- A Lis? - dopytywał się Mały Książę.
Róża znowu na małą chwilę stuliła płatki.
- Lisa spytałam akurat w chwili, kiedy skradał się do kurnika.
W pośpiechu odparł, że ważne są tylko te chwile, na które się czeka...
- A co sądzi Pijak i Badacz Łańcuchów? - Mały Książę chciał poznać zdanie kolejnych przyjaciół.
- Pijak nie odpowiedział mi wprost - odrzekła Róża - ale prosił, by ci powiedzieć, że oceniając lub przywiązując się do kogoś masz pomyśleć, co byłby ten ktoś wart, gdyby nie stanowisko, jakie zajmuje. Zaś Badacz Łańcuchów uważa, że życie to ciągłe pragnienia. Im mniej ich w nas jest, tym mniej w nas życia...
- Czy jeśli wybierzemy się w Nieznany Czas, będziemy w nim tacy sami jak teraz?
- Nie wiem... - głos Róży był przesycony niepewnością, lecz pozbawioną lęku. - Nie wiem nawet, czy będziemy chcieli wrócić... Nie wiem również, kim będę w Nieznanym Czasie...
- Jeśli się nie wybierzemy, będziemy tęsknić za Nieznanym... - stwierdził w zamyśleniu Mały Książę i czule przytulił Różę do siebie.
- A czy już nie tęsknimy?... - westchnęła Róża wtulając się w dłonie Małego Księcia.
Tekst opracował KRZYSZTOF WICZKOWSKI

Ave Maria

2009-05-31T06:26:00.002+02:00

2009-05-31T06:06:00.004+02:00

Rosemary Baby

2009-05-29T11:05:00.001+02:00

Biedronka

2009-05-27T07:50:00.002+02:00

Biedronka w pracy na swoje zielonej planecie sasance :))Sasanka stracila kwiaty i jest z tego powodu ogromnie ,,najeżona"

MYŚL DNIA z 25.05.2009 r.

Złapany w spiralę stworzenia, człowiek pozostaje ślepy wobec faktu, że jest częścią boskiego Stwórcy. Utożsamiając się z fizyczną powłoką, w której jest uwięziony, pozostaje on ślepy na jedność wszystkich istot w jedynym uniwersalnym Absolucie. Człowiek napisał i przestudiował niezliczoną ilość tekstów o duchowej dyscyplinie oraz odkryciach, a oddając się słownym potyczkom i sporom wprawił się w zakłopotanie. Jednak ten, kto zastosował w praktyce przynajmniej jedną lub dwie strony z tych ksiąg, trwa w ciszy i pozostaje wolny od pragnień sławy lub zwycięstwa. Jest szczęśliwy w głębi swojej istoty. Orze on pole swojego serca, sieje nasiona miłości i zbiera żniwo męstwa i spokoju ducha.
SSB

Wesele

2009-05-27T07:45:00.001+02:00

Żyj z całych sił

2009-05-26T12:34:00.006+02:00

Pierwsze kwiaty na wiosnę pojawiają się w lasach, zdjęcie zrobilam wiosną w lasie , niebieskie jak niebo

Srebrny Anioł

2009-05-26T11:13:00.005+02:00

obrazek na desce, malowany farbami akrylowymi w różnych odcieniach srebra (laserunki). Namalowalam go okolo 10 lat temu ,Aniol pozostal ze mną, bo tak chcial.....
Rama w stylu wloskim, lekko patynowana.
Nie zapomij Kochanie

Krzysztof Daukszewicz - Easy Rider

2009-05-26T06:38:00.000+02:00

Baranek :)

2009-05-26T06:22:00.001+02:00

Ocalić od zapomnienia

2009-05-24T18:20:00.001+02:00

Sekret Miłości-zegar

2009-05-24T17:56:00.004+02:00

Zegar wykonany w technice decoupage na drewnianej sklejce.

Pewność

2009-05-24T17:45:00.001+02:00

Zimorodek

2009-05-24T09:53:00.003+02:00

Rajski ptak z nad Wisly i Bzury.

Misia

2009-05-22T17:48:00.006+02:00

Obrazek wykonany na papierze akwarelowym .

Misie

2009-05-22T13:00:00.009+02:00

Drewniane pudelka dekorowane w technice decoupage.

Dni których jeszcze nie znamy...

2009-05-22T12:58:00.001+02:00

Odkąd jesteś .....

2009-05-22T12:52:00.001+02:00

Miłość

2009-05-20T21:35:00.004+02:00

,,Ten świat zrodził się z miłości, jest podtrzymywany przez miłość i ostatecznie rozpłynie się w miłości. Każdy atom ma swoje źródło w miłości. Istnieją niezliczone siły na tym świecie, jak siła energii atomowej, czy siła pola magnetycznego, ale siła miłości przewyższa wszystko. Życie pozbawione wiary i miłości jest bez znaczenia i bez wartości. Miłość jest dla człowieka życiem i wszystkim na tym świecie. To z miłości wyłoniło się pięć żywiołów. To miłość świeci blaskiem w każdym człowieku. Lecz człowiek, nie będąc w stanie zrozumieć jej doniosłości, ogranicza ją do fizycznego przywiązania. Miłość matki do swojego dziecka można nazwać czułością. Miłość między żoną i mężem to zakochanie, zadurzenie. Miłość między przyjaciółmi i krewnymi to przywiązanie. Miłość do materialnych przedmiotów to pożądanie. Wszechogarniająca miłość skierowana do Boga jest znana jako pelne oddanie."
SSB

Miłość jest jak księżyc: jeśli się nie wznosi - opada.

Miłość się nie dzieli, ale się rozmnaża.

Miłości nie można kupić ani sprzedać - można tylko ofiarować.

Miłość jest albo pokorna, albo jej wcale nie ma.

Miłość zamiast mówić: "Dam ci pocałunek", mówi: "Podam ci rękę".

Miłość, która oblicza miłość, nie jest prawdziwą miłością.

Kochać, to nie znaczy przyzwyczaić się do kogoś drugiego.

Kochać, to łagodnie przyprowadzić kogoś do siebie samego.

Kochać, to uczynić szczęśliwym drugiego człowieka.

Kochać, to zrobić więcej niż niezbędne.

Miłość nigdy nie będzie wymagać od Ciebie zrobienia czegoś, co nie jest dla Ciebie dobre.

Miłość nie jest odczuciem, ona jest zasadą. W miłości pojawią się odczucia, ale one nie są dowodem miłości.

Miłość chce tego, co dobre dla drugiej osoby. Własna osoba jest na drugim miejscu.

Miłość nie jest zadłużeniem. Miłość przynosi wzrost, który zmienia osobę.

Miłość to wybór i postawa. Miłość nie jest ślepa.

Miłość trwa, nawet wtedy, gdy kochana osoba odchodzi.

Miłość szanuje wybory kochanej osoby. Gdy kochamy, nie narzucamy swojej woli.

Przyjęta miłość staje się błogosławieństwem.

Utrzymanie miłości wymaga poświęcenia, inicjatywy, czasu i ciężkiej pracy.

Bóg to miłość. Dlatego miłość jest zawsze dobra.

Sztuka

2009-05-19T08:26:00.006+02:00

,,Sztuka jest najwyższą i ostateczną dziedziną filozofii, ponieważ zespala filozofię z Absolutem, zaspokaja wszelkie pragnienie wiedzy i ostatecznie znosi wszelkie przeciwieństwa między wolnoscią a koniecznoscią "
Fryderyk Schelling

w róże i różyczki

2009-05-05T08:52:00.009+02:00

Co jakis czas powracam do dekoracji w róże, chociaż kolor różowy , nie jest szczególnie moim ulubionym. Róże natomiast bardzo lubię , rosnie kilka krzewów w moim ogrodzie min Casanowa , rabatowe pastelowo herbaciano różowe , herbaciane i karminowe wszystkie są otulone krzewami lawendy.... Herbaciane pachnące są najpiekniejsze , najdelikatniejsze i same naj :)
w/g mojego uznania.
Trzy prace w dekoracji różanej to : manekin , przybornik z drewna i pudelko na biżuterię.

Komplet Gustav Klimt

2009-05-02T14:13:00.007+02:00

Następne prace inspirowane obrazami Gustava Klimta, ,, Pocalunek" i ,,Panna"

Oliwkowa półeczka

2009-04-29T21:46:00.006+02:00

Powstala z potrzeby uporządkowania kuchennych rzeczy, żeby wszystko mialo swoje miejsce i dodatkowo żeby pólka ozdobila kuchnię, czyli dwa w jednym a wlasciwie trzy , bo pólka ma trzy szufladki.

Szafki na klucze

2009-04-23T19:18:00.008+02:00

Gdzie można schować potrzebne wszystkie nasze klucze ? Szafki zostaly po to stworzone :) Bejcowane, lakierowane , dekorowane na drzwiczkach w technice decoupage . Stylowe. Stolarz dolożyl starań aby wyglądaly po prostu dobrze .

Podziękowanie

2009-04-23T18:36:00.009+02:00

Widok z okna na ,,nowy dzień"
Dziękuję Karoli za nową szatę bloga . Dzięki wrażliwosci tej osoby , jej poczucia estetyki i piękna , blog ma nowe oblicze.Dziękuję Karola :)

Lawendowe pole...

2009-03-13T21:02:00.012+01:00

Inspiracje malarstwem Gustava Klimta

2009-03-07T21:15:00.022+01:00

..Portret Adeli", ręcznie namalowane ornamenty w tle , fragment obrazu Gustava Klimta na wieku szkatułki z drewna . Technika decoupage. Na wieku werniks szklący.

,,Gustav Klimt był artystą o niezwykłym mistrzostwie, człowiekiem o nadzwyczajnej głębi, jego twórczość jest świętością" .Wspomnienie pośmiertne o Gustawie Klimcie Egona Schielego.
Ostatnie moje prace są inspirowane jego twórczością . Jego malarstwo jest barwne , dekoracyjne , nasycone duchowością. Pisarz i przyjaciel artysty, Peter Altenburg, określający Klimta jako nowoczesnego filozofa i poetę, pożegnał się z nim tylko jednym małym wierszem, w którym usiłował naszkicować trafny obraz malarza. Cytat:
,,Gustawie Klimcie, zblżyłeś się do ideału natury,
prawie nieświadomie,i nawet w twoich prostych,
szlachetnych ogródkach wiejskich ze słonecznikami
i zielskiem czuje się powiew poezji i Stwórcy !
I tak z wola odsunąłeś się od ludzi,
którzy tego nie rozumieją !
Gustavie Klimcie! Byłeś człowiekiem "

Wielkanocne jajka

2009-02-22T16:23:00.003+01:00

Wiosenne , kolorowe , gęsie wydmuszki :)

Anioł Rafaela-pudełko

2009-02-13T20:36:00.008+01:00

A to moja córka Ola na studniówce :)

Rozmarzony, zamyslony ,spatynowany i postarzony do granic zniszczenia. Mimo to pozostal aniolem.

Dekoracja w błękicie i retro

2009-02-08T22:09:00.004+01:00

Na wizytówki , w kolorze nieba ....:) i dekoracje retro

Wiosenne pudełko

2009-02-05T17:01:00.005+01:00

Pudełko z drewna z łąką stokrotek i cytatem Waltera Scotta , pierwszy powiew Wiosny :)

Rustykalny zegar jak z porcelany

2009-01-27T17:10:00.000+01:00

Zegary retro

2009-01-26T21:32:00.002+01:00

Pudełka dekorowane .... dekoracyjny papier i koronka w kolorze lnu

2009-01-26T21:09:00.006+01:00

Pudełko dekorowane papierem do scrapu , niezwykły wzór dekoracji na wieku , jak tu się oprzeć takim kolorom i formie stylizowanych kwiatów ehhhh

Pudełko z drewna na herbatę

2009-01-17T18:39:00.010+01:00

Drewniane , z litego lipowego drewna , pachnące miodem . Wiosenne kolory z uwagi na obecny klimat zimowy, chętnie zamienię na cieply kraj

Bransoletki z drewna dekoracje w technice decoupage i nie tylko

2009-01-17T17:13:00.008+01:00

Moje ulubione bransoletki dekorowane w technice decoupage :

Lubię dekorować bransoletki ,są wieczorowe, wiosenne ,kolorowe, pogodne

Urodziny

2009-01-15T10:46:00.005+01:00

Wczoraj , 14-go stycznia byly moje urodziny . Ta piękna karteczka jest od Ani Jednoskrzydlej . Bardzo dziękuję Aniu . Bardzo dziękuję Agnieszce za życzenia i wszystkim tym którzy dobrze mi życzą :)

Walentynkowe

2009-01-12T12:37:00.000+01:00

Zawieszki

2009-01-12T12:27:00.006+01:00

2009-01-09T12:20:00.000+01:00

Zegar dekorowany w technice

decoupage, motyw herbacianej roży

2009-01-09T11:56:00.003+01:00

Nowy Rok nowe wyzwania i nowe perspektywy

Swiąteczne dekoracje TU